نشریه‌ی «سه‌گوش» به‌عنوان فصلنامه‌ی آموزگاران موسیقی، با هدف فراهم‌آوردن بستری برای گفت‌وگو، اندیشه‌ورزی و تبادل تجربه‌های آموزشی در حوزه‌ی موسیقی، به همت انجمن اُرف-شول‌ورک ایران و پژوهشگاه آدمک پایه‌گذاری شد. این نشریه کوششی است برای بازتاب دیدگاه‌ها، دغدغه‌ها، تجربه‌ها و رویکردهای متنوع آموزگاران موسیقی، به‌ویژه در زمینه‌ی آموزش موسیقی کودکان.
نخستین شماره از دوفصلنامه‌ی «سه‌گوش» در تابستان ۱۴۰۴ منتشر شد. این شماره در قالب مجلدی ۶۸ صفحه‌ای و با تکیه بر اندیشه‌ی «آموزش بنیانی»، می‌کوشد آموزش موسیقی را از منظر آموزگاران واکاوی کند و روایت‌هایی فراهم آورد که مستقیماً با نیازهای حرفه‌ای، آموزشی و اندیشه‌ای آنان پیوند دارد. «سه‌گوش» در ساختار محتوایی خود مجموعه‌ای متنوع از نوشتارهای پژوهشی، ترجمه‌های تخصصی، گزارش‌های میدانی، تجربه‌های کلاسی، تحلیل‌های نظری و یادداشت‌های تأملی را گرد آورده است.
هیئت دبیران نشریه، متشکل از مستانه حکیمی، زهرا اسکندریان و کامران غبرایی، با همکاری گروهی از همکاران و به همت پژوهشگاه آدمک در تلاشند تا «سه‌گوش» را به فضایی زنده برای بازاندیشی آموزش موسیقی، خصوصاً برای کودکان، بدل سازند؛ فضایی که تنوع دیدگاه‌ها را نه‌تنها مجاز، بلکه ضروری می‌داند و آن را شرط پویایی و رشد اندیشه‌ی آموزشی تلقی می‌کند. از این منظر، «سه‌گوش» نه صرفاً یک نشریه، بلکه بستری برای هم‌نشینی تجربه‌ها و هم‌آوایی اندیشه‌ها در مسیر ارتقای آموزش موسیقی است. این نشریه با تأکید بر استمرار انتشار و تثبیت جایگاه خود به‌عنوان یک دوفصلنامه‌ی تخصصی، در تلاش است به‌صورت منظم به فعالیت خود ادامه دهد و به مرجعی پویا در حوزه‌ی آموزش موسیقی بدل شود.